Zes jaar Think Tomorrow, zes jaar zelfstandige

Zes jaar Think Tomorrow. Daar moest over geblogd worden.

En toen stopten mijn vingers even met over het toetsenbord te schaatsen. Want hoe kun je de afgelopen zes jaar in één blogpost samenvatten?

“Doen we het?” vroeg Kevin ergens in september 2010. We hadden op zaterdagochtend een filmopname op de agenda staan en reden net Lille door. De radio speelde zachtjes en ik keek naar het voorbijgaande landschap. Ik keek hem even twijfelend aan. De angst om in het diepe te springen. De angst om…

De angst om… Wat? Vroeg ik mezelf in stilte af terwijl ik nog steeds naar buiten keek. Zijn er wel zekerheden in het leven? Kun je niet onverwachts ontslagen worden, een verkeersongeval krijgen, dierbaren verliezen? Je bent de regisseur van je eigen leven, maar het leven heb je nooit volledig in de hand.

Hoe zwart deze gedachten ook klonken, werd het steeds helderder in mijn hoofd. “Ja we doen het!” antwoordde ik met een glimlach. De adrenaline gierde door m’n lijf. Net 24 jaar op de teller, alleenwonend, groen tot achter de oren maar met een wil. En waar een wil is… Juist ja, iets met een weg.

Of die weg altijd even eenvoudig was? Daar kan ik duidelijk nee op antwoorden. Je komt op kruisingen waar belangrijke keuzes gemaakt moeten worden (aanwervingen, ontslagen, aankoop van een eigen pand). Op bepaalde stukken is de weg netjes geasfalteerd (een project dat valt, een beter resultaat dan geschat) op andere plaatsen vertoont de weg serieuze putten en obstakels (een klant die wegvalt, gezondheidsproblemen, een medewerker die met klantendata aan de haal gaat), waar je vervolgens safari-gewijs doorheen moet ploeteren.

Misschien grijp ik naar metaforen omdat het niet altijd eenvoudig te omschrijven valt. Nu er een ware babyboom heerst onder mijn leeftijdgenoten, vergelijk ik het soms met een kind. Het is vermoeiend, het kost me af en toe nachten, je zit wel eens ‘in de shit’ maar elke groei en elke stap vooruit raakt me in het diepst van mijn hart. Alleen dat gevoel maakt het de sprong waard.

Net zoals naar een eerste tekening, keek ik afgelopen week terug naar mijn eerste loonsbrief. Er staat “Dikke proficiat” op met daarboven in kleine lettertjes mijn loon. De eerste lijnen waren gezet. Vandaag vormen ze een mooi verhaal waaraan ik hoop nog lang te mogen schrijven. Bedankt aan iedereen die mee geloofde in en bouwde aan het verhaal: Think Tomorrow genaamd.

Op de volgende jaren!

Geplaatst onder: Dingen des levens
343 days ago | Short URL

Neuters gonna neut…

2 Weken geleden lanceerde grote voorbeeld en heldin Eva Mouton (ik beken: ik ben fan!) haar “Neuters gonna Neut” sweater exclusief in babyroze versie.

Omdat ik als social media marketeer stiekem (en niet zo stiekem) “Haters gonna hate, Potatoes gonna potate” als slagzin in moeilijke tijden aan mijn bureau heb hangen, wou ik soortgelijk statement ook wel in trui-vorm hebben. Babyroos deed me, in tegenstelling tot de zwarte variant, net iets minder verbleken en woorden als “biologisch” en “beperkte oplage” doen ook mijn vrouwenhart sneller slaan. De aankoop was nog maar net beklonken of de postbode arriveerde met de trui. Even nog een Eva Mouton’ke doen om deel te nemen aan haar fotowedstrijd en mijn garderobe was uitgebreid met een eerste statement-sweater.

Een week later stond ik op een doordeweekse dinsdag op. Al scrollend door mijn newsfeed bekeek ik de recentste posts van vrienden en kennissen. Plots zag ik 1x “WTF Zaventem”, vervolgens werden de berichten talrijker, de boodschappen duidelijker. Er was een aanslag gepleegd op de luchthaven, de plaats waar iedereen die me lief is wel eens passeert. Ook een metrostel bleek het doel te zijn van terroristen. Het enige woord wat zulke personen correct omschrijft.

Na de feitelijke berichtgeving kwamen (naast verdriet, rouw en angst) ook andere emoties los. Er werd met de vinger gewezen. Naar links, naar rechts, naar politieke kringen boven, naar politiekorpsen onder. Naar het oosten, naar het westen en alles daartussenin. Na het stilstaan moeten er lessen getrokken worden, schuldigen (naast de daders) gezocht worden en iedereen zijn mening gezegd worden. Ook ik, met deze blog. Een mening op de meningen.

Want wat me de afgelopen dagen opvalt is dat na de stilte het geroep steeds luider wordt. De extremisten (zowel links als rechts) grijpen de gebeurtenis aan om het gelijk aan hun zijde te krijgen. Enkel heeft niemand ditmaal gelijk en waren er op 22 maart geen winnaars, enkel maar verliezers…

“Neuters gonna Neut” en net die overschaduwen, naast het verdriet, ook de liefde die nog onder de mensheid heerst.

Om het met een prachtige tweet af te sluiten:

Tweet aanslag

 -en laat ons vooral die fase “hoop” niet overslaan. <3

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
622 days ago | Short URL

De intro extra verte planeet

Begin dit jaar kreeg ik de vraag van illustratrice en sympathica Nele of ik als gastblogger een artikel wou schrijven voor haar blog.

Het resultaat van mijn eerste schrijfsels van 2016 vind je dan ook hier terug. Vergeet zeker ook geen kijkje te nemen naar haar indrukwekkende illustraties!

Nele Van de Velde

 

 

 

Geplaatst onder: Dingen des levens
693 days ago | Short URL

Dreams don’t work unless you do

Het is al een tijdje stil op mijn blog. Geen stilte door gebrek aan inspiratie, maar stilte door gebrek aan tijd.

Het is bijna 5 jaar geleden dat Think Tomorrow het levenslicht zag. Als zelfstandige zie je je bedrijf groeien, verwezenlijk je enkele mijlpalen, word je geconfronteerd met groeipijnen maar vliegt evengoed de tijd door de vele groeispurten. Groei blijft belangrijk en ik ben enorm blij dat we gedurende 5 jaar steeds die toon hebben kunnen zetten.

Wat niet onbelangrijk is dat je steeds in gedachten houdt “waarom” je iets doet en wat je zowel op persoonlijk als zakelijk vlak wilt verwezenlijken.

Zo vroeg ik bij opstart 5 jaar geleden aan mijn zakenpartner Kevin voor welke merken hij droomde te werken. Duvel kwam al snel uit zijn mond (in plaats van in zijn mond) en weliswaar mochten we 2 jaar na opstart Duvel tot onze klanten rekenen. Tijdens datzelfde gesprek gaf ik aan dat het mijn droom was om ooit voor de Efteling te werken. Het park dat me enorm nauw aan het hart ligt en ik sinds jaar en dag uit mijn broekzak ken.

Toen ik eind september ontdekte dat Efteling een E-nnovation pitch had uitgeschreven voor Belgische, Nederlandse en Duitse reclamebureaus twijfelde ik geen seconde. We trokken onze stoute Zevenmijlslaarzen aan en stuurden ons idee, in de vorm van een 90 sec durend filmpje, in. Ik weet nog goed waar ik was toen ik hoorde dat we bij de laatste 15 inzendingen waren die een ticket voor de finale kregen (op een totaal van 90 inzendingen).

Dit nieuws vierden we bij Think Tomorrow met een daguitstap naar de Efteling. Met eén halte dichter bij de droom, zette iedereen zich de laatste weken extra hard in om de finale zo goed mogelijk voor te bereiden.

De presentatie verliep enorm goed, de commentaren waren lovend en we brachten de jury aan het lachen met een creatieve introductie. De benen trilden tijdens de aankondiging van de winnaar maar helaas wonnen we niet. De Efteling E-nnovation was een dag adrenaline kicken en toonde me weer waarom ik het doe. Dromen najagen blijft ook als volwassene belangrijk. De inzet was groot maar met het ganse team hebben we ons volledig gesmeten en daar mogen we terecht trots op zijn.

En ach, wie weet worden  sprookjes ooit werkelijkheid en tot die tijd blijf ik werken voor die dromen. Op naar de volgende 5 jaar Think Tomorrow!

 
Geplaatst onder: Dingen des levens,E(m)marketing
756 days ago | Short URL

Fruc(k) Fructose

Ik denk nog vaak aan hoe het toen begon. We lagen arm in arm in het gras onder de zon…

Zo begon het zeker niet, maar ik weet nog wel goed hoe het begon. Het was ‘s ochtends vroeg. Mijn maag gromde van de honger. Ik mocht niets eten tot ik de test gedaan had. Mijn ontbijt bestond uit een glas water waarin vruchtensuiker (fructose) opgelost werd. Vervolgens moest ik op bepaalde tijdstippen in tubes blazen, tot zeven keer toe. Daar was ik letterlijk wel even zoet mee.

Ik kiepte het glas kwiek achterover. De oplossing was zo zoet dat het mijn gehemelte prikkelde. Ik zette me neer in de zetel en bladerde doorheen de tv-opnames. De timer tikte en plots was het daar… Het gevoel dat ik al anderhalf jaar kende, maar geen enkele dokter wist te plaatsen. Waarna het al snel in het hokje tussen de oren en stress belandde. Moedeloos maakte het me.

Mijn lichaam begon te vechten tegen de vloeistof. Mijn maag draaide alsof ik net een wilde rit in een achtbaan achter de rug had. Mijn darmen leken de achtbaan zelve en al mijn prikkels werden geactiveerd. Ik kreeg het warm. Klammig stond ik op om naar het toilet te gaan. Ziek.

Eén dag later kreeg ik het verdict. Fructose intolerantie in een gradatie dat de ziekenhuisarts nog nooit had gezien. Vanaf een waarde van 20 beland je in de rode zone en ben je intolerant. Op mijn hoogtepunt (of noem het eerder dieptepunt) zat ik aan 151.

Het is nu meer dan een halfjaar geleden, maar ik weet nog goed hoe het begon. Toen ik vorige week tijdens het inpakken voor de verhuis op mijn uitslag botste, besefte ik weer hoe hard het mijn leven veranderde. Een begin van een zoektocht wat nog steeds een echte struggle blijft. Zeker omdat weinig artsen in België van deze intolerantie op de hoogte zijn. In Australië is het dan weer enorm gekend en de dokter in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen zegt dat het slechts een kwestie is van tijd.

Toch valt de zoektocht niet altijd even mee, blijft het gemis van zoet groot (chocolade, desserten, frisdranken) en vraagt het allemaal geduld. Dit artikel is zeker niet bedoeld als klaagzang want ik weet dat er duuzend ergere aandoeningen bestaan. Enkel was de lange periode voor de diagnose de zwartste in mijn leven. Zowel werken, uitstapjes als op reis gaan gingen me niet af. Het ziek zijn vrat aan me en ik omschreef mijn gevoel vaak als 3 dagen pukkelpop achter de rug te hebben, inclusief kater, enkel nu na nachten van 10u slaap.

Wat is het?

Normaal gesproken wordt fructose via een speciaal transport eiwit (de glucosetransporten GLUT-5) in de darmwandcellen opgenomen. Bij Fructose Malabsorptie is deze werking verstoord of ontbreken de eiwitten waardoor de fructose in hoge concentratie in de dikke darm terechtkomt met alle gevolgen vandien. Zowel misselijkheid, diarree, buikkrampen, spierpijn en (chronische) vermoeidheid zijn gekende klachten van deze intolerantie.

Wanneer mensen vragen in wat dan precies fructose zit, is “in alles” geen overdreven antwoord. Voornamelijk de aanwezigheid in gewone suiker maakt de zoektocht naar verdraagbaar voedsel erg moeilijk. Verder vind je fructose terug in fruit (appelen, peren, abrikozen, kersen,  mango, perzik…), groenten (asperges, bloemkool, prei, maïs, champignons, ajuin, erwten, look…) tarwe (brood, pasta…) en als je dan de lactose intolerantie erbij neemt (melk, boter, kaas…) is de inspiratie naar een lekkere maaltijd snel zoek.

Om positief te eindigen heb ik het afgelopen halfjaar enorm veel geleerd van mijn lichaam. De pijn na een verkeerde maaltijd blijft enorm maar na wat gepuzzel vind ik vaak de oorzaak. Mijn verloren kilo’s zijn gelukkig bijna terug door suikervrij te eten (oh tegenstrijdigheid) en afgelopen winter kreeg ik opvallend minder bezoek van virussen.

Om informatie uit te wisselen met anderen en gemotiveerd te blijven tijdens de zoektocht, richtte ik enkele maanden geleden de Facebook pagina Lactose- en Fructosevrij leven op. Momenteel telt de pagina 56 fans met voornamelijk een sterke groei de afgelopen weken. Bij mijn laatste bezoek aan de huisarts, die voor mij nog nooit van de aandoening had gehoord, bleken er twee andere patiënten ook de diagnose gekregen te hebben en niet de deur uit te geraken.

Het is een kwestie van tijd, maar ook tijd is kostbaar. Mocht je twijfelen, aarzel niet om bij je arts ten rade te gaan voor een test. Je lichaam kennen en daarmee de symptomen gedeeltelijk zelf in de hand krijgen is het allemaal waard.

fructose intolerantie

Geplaatst onder: Dingen des levens
989 days ago | Short URL

Vintage vondst

De vriend mag het aan den lijve ondervinden en ons huurhuis puilt er nu al van uit. Vintage doet mijn hartje sneller slaan.

Ik doe tegenwoordig niets liever dan snuisteren op rommelmarkten, garageverkopen of tweedehands winkels. Er poppen retro winkeltjes op als paddenstoelen uit de grond maar die probeer ik stellig te ontwijken. Waarom? Omdat de zoektocht naar die éne schat zo leuk is. Zo ook afgelopen kerstvakantie. Tijdens het inslaan van kerstcadeaus passeerden we een tweedehands winkel. Terwijl de vriend de auto bij een naburige carwash opblonk, nam ik uitgebreid de tijd om te snuisteren.

In één van de bakken trok een kapstok in de vorm van een aapje mijn aandacht. De vormgeving, het materiaal, de zwaarte… op de één of andere manier kon ik het niet loslaten en vond ik het kapstokje intrigerend. Even later op de avond, toen ik mijn laatste werk aan het afronden was, besloot ik online op zoek te gaan naar meer informatie rond de handtekening “WB”.

Tot mijn verbazing vond ik de ontwerper van de kapstok. Walter Bosse, zoon van kunstenaars, geboren in 1904 in Wenen waar hij kunstschool volgde. Hij was gespecialiseerd in keramiek en verkocht enkele werken aan de bekende Wiener Werkstätte bij Josef Hoffman. In 1940 begon hij te experimenteren door zijn figuren een zwart laagje te geven. Dit werd de “Black Golden” lijn genoemd waarvan hij ongeveer 3000 figuurtjes creëerde waar dus ook de kapstok deel uitmaakt.

De foto’s die ik terugvond brachten me naar veilingsites waar de prijzen hoog opliepen. Maar mijn aapje dat ik aan 2 euro kocht? Dat koester ik. Met zijn 70 jaar verdient hij een mooi pensioen en een plaatsje in ons nieuwe huis tussen alle andere vintage spulletjes met een verhaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Walter Bosse keramiek
Geplaatst onder: Dingen des levens,Vind ik leuk
1068 days ago | Short URL

Op de stoel bij Angelique #10jaarVIJF

Op zondag 9 november mocht ik met mijn lieve collega’s naar het verjaardagsfeest van de televisiezender VIJF. Omdat Joyce Poelmans persoonlijk blogt voor de zender (en daarnaast nog voor de superleuke blog BlabberBuzz schrijft), konden we op de gastenlijst voor deze exclusieve party. Aangekomen op de locatie mochten we meteen aansluiten bij de workshop van Angelique Vandewinkel, de visagiste die aan de zijde van Jani Kazaltis al heel wat gezichten onder handen nam.

Tijdens de 45-minuten-durende workshop mocht ik als proefdier fungeren, aangezien Angelique zocht naar een make-uploos model en dat, op de collega’s na, een zeldzaamheid bleek te zijn. Ik settelde me met een klein beetje angstzweet op de stoel en kreeg de volle lading; aan make-up welteverstaan. Collega Joyce Darimont noteerde alle stappen. Hieronder een kort (lang) overzicht:


  1. 2x per dag reinigingsmelk aanbrengen d.m.v. cirkelvormige bewegingen te maken gedurende 1 minuut. Vervolgens goed afspoelen.
  2. Lotion op een watje aanbrengen en daarmee je poriën sluiten.
  3. Dagcrème aanbrengen.
  4. Primer aanbrengen (de vloeibare versie, geen poeder).
  5. Concealer gebruiken onder de ogen om wallen weg te werken en dit met een penseel goed uitsmeren.
  6. Font de teint met een borsteltje aanbrengen.
  7. Hydraterende spray gebruiken.
  8. Oogschaduw aanbrengen met een borsteltje (best natuurlijke kleuren gebruiken).
  9. Oogpotlood gebruiken net boven de wimpers. Vervolgens met een gommetje over het potloodlijntje gaan.
  10. Conditioner Mascara gebruiken.
  11. Mascara aanbrengen.
  12. Wenkbrauwpoeder over je wenkbrauwen aanbrengen.
  13. Blush aanbrengen met een borstel beginnend op je jukbeenderen en vervolgens naar boven toe werken.
  14. Lipstick / lipgloss toevoegen.
  15. Hals bijwerken met poeder.



In mijn dagelijkse agenda (en portemonee) nog geen plaats gevonden om deze 15 stappen te doorlopen. Maar de workshop geeft zeker voldoende inspiratie om tijdens de feestdagen eens een keertje toe te passen.

Zolang loop ik nog eventjes rond als Sneeuwwitje. Maar hey, zeg nu nog eens dat ik me niet afstem op de seizoenskleuren.


vijftv

 

Geplaatst onder: Dingen des levens,Vind ik leuk
1118 days ago | Short URL

Decovry – Doordacht design shoppen

We treuren nog steeds over het heengaan van designshop Fab, dat onlangs een uitverkoop hield en daarmee het ruime assortiment van hun webshop fors inperkte. De hemel klaarde echter op toen we botsten op Decovry.com, een webshop dat fijn design en decoratiespullen aanbiedt via wekelijkse verkopen.

Elke 7 dagen worden andere designers in de kijker geplaatst. Via je account word je op de hoogte gehouden van interessante verkopen. Nog leuker is dat je kortingen kunt scoren door je aankoop te delen, vrienden uit te nodigen of een product of designer te suggereren. Een sociaal shop platform dat afgelopen week de prijs voor “Beste Retail Website 20143″ wegkaapte.

Mijn favoriet? Het handige wandrek “Loopholes” van Atelier Belge. Opgebouwd uit verschillende modulaire units zodat je je eigen indeling kan creëeren en veranderen naar believen. Ideaal om je aangekochte spulletjes meteen te etaleren.

decovry
Geplaatst onder: E(m)marketing,Vind ik leuk
1140 days ago | Short URL

Mag ie?

Afgelopen week verschenen er artikels in de krant dat een minister met obesitas niet geloofwaardig is als minister van Volksgezondheid. We spreken dan over de befaamde Maggie De Block, haar achternaam inderdaad niet gestolen. In alle eerlijkheid heb ik er weinig problemen mee. Want wie kent haar ware verhaal? In een eerdere blog meldde ik al dat het tamelijk kort door de bocht is dat mensen zouden kiezen voor hun gewicht. Magere mensen moeten wat meer eten, mollige mensen wat minder. Je weet nooit welk verhaal er achter de persoon schuilgaat, dus op uiterlijk beoordeel ik niet graag. Erger vond ik voormalig minister van Cultuur Joke Schauvliege, wie tijdens een interview toonde dat ze weinig kaas van haar functie gegeten had. Maar genoeg gekritikasterd…

Afgelopen week zat ik bij een verzekeringsagent die me fiscaal advies gaf na de aankoop van onze nieuwe woonst. Een man wiens manier van klanten winnen me niet echt aansprak. Die van een agressieve / arrogante aanpak, wat me algauw dom deed voelen. Want neen, ik zet momenteel geen noemenswaardig groot bedrag opzij voor mijn pensioen. Met de recente aankoop van de woonst en verbouwingen voor de deur telt elke cent. Hij lachte met de huidige indeling van mijn groepsverzekering en vond gewaarborgd inkomen als zelfstandige niet van belang. Zeker niet tegenover pensioensparen omdat dat nu fiscaal voordelig is. Na anderhalf uur voelde ik me oprecht dom en bespot.

Echter liet de man als troost weten dat hij beseft dat verbouwingen zwaar zijn. Door een immense boete die hij aan de fiscus moest betalen liggen zijn verbouwingen al geruime tijd stil. Inzake financiën en verzekeringen gaat het voornamelijk over vertrouwen. Net op het moment ik me helemaal een nul voelde sloeg hij de bal zelf mis. Dus van mij…? Mag ie niet.

dokter

 

 

 

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
1154 days ago | Short URL

Pittoresk Picardië

In het voorjaar trokken het lief en ik richting de Franse Noordkust voor een echte uitwaai-vakantie. De GPS gaf aan dat het slechts 3,5 uur rijden was richting het pittoresk huisje dat we voor een weekje gereserveerd hadden.  Aangezien ik op reisvlak een echte planner ben, leende ik enkele weken op voorhand enkele reisgidsen bij de bibliotheek. Daarin werd de streek omschreven als een vergeten regio waar iedereen wel eens doorreed richting een andere bestemming.

Mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Wanneer we Noord-Frankrijk met de wagen eerder doorkruisten leek het een industrieel gebied, maar niets is minder waar. Vanaf Calais en Lille verandert het landschap in prachtige uitzichten met niets dan natuur en pittoreske dorpjes. Ook de zon was aanwezig en liet ons, op 1 korte regenbui na, niet in de steek.

Omdat ik online heel wat (neutrale) tips en informatie miste over de streek, vind je hier enkele must-sees. Vergeet dus volgende keer even de afschuwelijke Belgische kust en rij eventjes door. Het is beslist de moeite waard.

1. Notre-Dame – Kathedraal van Amiens

De grootste kathedraal van Frankrijk vind je terug in Amiens. Het buitenwerk alleen al bereikt een hoogte van 145m. Normaal zijn we niet gek van kerken, maar hier valt je mond toch van open. De toegang is natuurlijk gratis en het is handig om even binnen te springen voor je een bezoek brengt aan het Office de tourisme, wat aan hetzelfde plein gelegen is. Ik geloof dat de Notre-Dame van Parijs 3x in dit gebouw pastte. De kerken die je tijdens eerdere vakanties bezocht verdwijnen in het niets tegenover deze reus.

2. Maison de Jules Verne

Een kleine wandeling later beland je voor de poort van het huis van Jules Verne. Dit museum ligt verstopt in de stad en we vonden er ook weinig informatie over bij de toeristische dienst. Het herenhuis is nochtans zeker een bezoek waard en baadt in nostalgische luxe. Jules Verne heeft hier dan ook tussen 1882 en 1900 heel wat geschreven. Naast zijn boeken vind je er ook een prachtige verzameling aan illustraties terug.

3. Ondergrondse stad Naours 

Deze grotten werden aan het eind van de 19de eeuw ontdekt. Grot is eigenlijk een foutieve benaming want in Naours vind je een heuse ondergrondse stad terug. Denk aan 300 kamers, tal van openbare pleinen, kruispunten, stallen, schoorstenen en een kapel. Tijdens vele oorlogen diende de grot als schuilplaats voor bijna 2600 mensen. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ingenieuze systeem van de ondergrondse stad gebruikt als hoofdkwartier van de Duitsers. Een absolute must see. We werden oprecht stil van de sfeer en omvang van dit ondergronds stelsel.

4. Saint-Valery-sur-Somme

Een pittoresk stadje, gelegen aan de monding van de Somme, met een verrassend Middeleeuws centrum en charmante straatjes. Doordat Saint-Valéry-sur-Somme gedeeltelijk op een heuvel gelegen is, krijg je meerdere uitzichtpunten op de baai. Op de top van de heuvel is een gotisch kerkje gelegen (de Sint-Martinuskerk) en even verder vind je een Middeleeuwse poort waarlangs Jeanne d’Arc passeerde. Je hebt een mooie wandeldijk met fraaie woningen en in de regio kun je bij laagtij zelfs wilde zeehonden spotten.

5. Musee Somme 1916

Voor al wie interesse heeft in de Grote Oorlog is dit museum een bezoekje waard. Opgebouwd in ondergrondse gangen waar er zelfs een aanval gesimuleerd wordt, waardoor je je in de echte loopgraven waant. We vonden dit museum beter dan het grote museum van de Eerste Wereldoorlog in het nabijgelegen Péronne. Sla dit stadje dus zeker niet over onderweg.

6. Ault

Ault zou één van de lievelingsplaatsen van de schrijver Victor Hugo zijn, waarover je een wandelroute kan volgen. Ik kan hem alvast geen ongelijk geven. We waren even met de auto gestopt om te genieten van het prachtige uitzicht. De rand van de kliffen van Normandië Alabaster kust met temidden de beschermende vallei met het Bois de Cise. Een groene omgeving met uitzicht op het het Kanaal. Een mix van natuurlijke schoonheid zonder een overrompeling door toeristen.

Benieuwd naar meer? Bekijk zeker ons reisverslag in volgend filmpje en alvast bon voyage!

baai van de somme

 

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
1167 days ago | Short URL