Zes jaar Think Tomorrow, zes jaar zelfstandige

Zes jaar Think Tomorrow. Daar moest over geblogd worden.

En toen stopten mijn vingers even met over het toetsenbord te schaatsen. Want hoe kun je de afgelopen zes jaar in één blogpost samenvatten?

“Doen we het?” vroeg Kevin ergens in september 2010. We hadden op zaterdagochtend een filmopname op de agenda staan en reden net Lille door. De radio speelde zachtjes en ik keek naar het voorbijgaande landschap. Ik keek hem even twijfelend aan. De angst om in het diepe te springen. De angst om…

De angst om… Wat? Vroeg ik mezelf in stilte af terwijl ik nog steeds naar buiten keek. Zijn er wel zekerheden in het leven? Kun je niet onverwachts ontslagen worden, een verkeersongeval krijgen, dierbaren verliezen? Je bent de regisseur van je eigen leven, maar het leven heb je nooit volledig in de hand.

Hoe zwart deze gedachten ook klonken, werd het steeds helderder in mijn hoofd. “Ja we doen het!” antwoordde ik met een glimlach. De adrenaline gierde door m’n lijf. Net 24 jaar op de teller, alleenwonend, groen tot achter de oren maar met een wil. En waar een wil is… Juist ja, iets met een weg.

Of die weg altijd even eenvoudig was? Daar kan ik duidelijk nee op antwoorden. Je komt op kruisingen waar belangrijke keuzes gemaakt moeten worden (aanwervingen, ontslagen, aankoop van een eigen pand). Op bepaalde stukken is de weg netjes geasfalteerd (een project dat valt, een beter resultaat dan geschat) op andere plaatsen vertoont de weg serieuze putten en obstakels (een klant die wegvalt, gezondheidsproblemen, een medewerker die met klantendata aan de haal gaat), waar je vervolgens safari-gewijs doorheen moet ploeteren.

Misschien grijp ik naar metaforen omdat het niet altijd eenvoudig te omschrijven valt. Nu er een ware babyboom heerst onder mijn leeftijdgenoten, vergelijk ik het soms met een kind. Het is vermoeiend, het kost me af en toe nachten, je zit wel eens ‘in de shit’ maar elke groei en elke stap vooruit raakt me in het diepst van mijn hart. Alleen dat gevoel maakt het de sprong waard.

Net zoals naar een eerste tekening, keek ik afgelopen week terug naar mijn eerste loonsbrief. Er staat “Dikke proficiat” op met daarboven in kleine lettertjes mijn loon. De eerste lijnen waren gezet. Vandaag vormen ze een mooi verhaal waaraan ik hoop nog lang te mogen schrijven. Bedankt aan iedereen die mee geloofde in en bouwde aan het verhaal: Think Tomorrow genaamd.

Op de volgende jaren!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Geplaatst onder: Dingen des levens
116 days ago | Short URL