Neuters gonna neut…

2 Weken geleden lanceerde grote voorbeeld en heldin Eva Mouton (ik beken: ik ben fan!) haar “Neuters gonna Neut” sweater exclusief in babyroze versie.

Omdat ik als social media marketeer stiekem (en niet zo stiekem) “Haters gonna hate, Potatoes gonna potate” als slagzin in moeilijke tijden aan mijn bureau heb hangen, wou ik soortgelijk statement ook wel in trui-vorm hebben. Babyroos deed me, in tegenstelling tot de zwarte variant, net iets minder verbleken en woorden als “biologisch” en “beperkte oplage” doen ook mijn vrouwenhart sneller slaan. De aankoop was nog maar net beklonken of de postbode arriveerde met de trui. Even nog een Eva Mouton’ke doen om deel te nemen aan haar fotowedstrijd en mijn garderobe was uitgebreid met een eerste statement-sweater.

Een week later stond ik op een doordeweekse dinsdag op. Al scrollend door mijn newsfeed bekeek ik de recentste posts van vrienden en kennissen. Plots zag ik 1x “WTF Zaventem”, vervolgens werden de berichten talrijker, de boodschappen duidelijker. Er was een aanslag gepleegd op de luchthaven, de plaats waar iedereen die me lief is wel eens passeert. Ook een metrostel bleek het doel te zijn van terroristen. Het enige woord wat zulke personen correct omschrijft.

Na de feitelijke berichtgeving kwamen (naast verdriet, rouw en angst) ook andere emoties los. Er werd met de vinger gewezen. Naar links, naar rechts, naar politieke kringen boven, naar politiekorpsen onder. Naar het oosten, naar het westen en alles daartussenin. Na het stilstaan moeten er lessen getrokken worden, schuldigen (naast de daders) gezocht worden en iedereen zijn mening gezegd worden. Ook ik, met deze blog. Een mening op de meningen.

Want wat me de afgelopen dagen opvalt is dat na de stilte het geroep steeds luider wordt. De extremisten (zowel links als rechts) grijpen de gebeurtenis aan om het gelijk aan hun zijde te krijgen. Enkel heeft niemand ditmaal gelijk en waren er op 22 maart geen winnaars, enkel maar verliezers…

“Neuters gonna Neut” en net die overschaduwen, naast het verdriet, ook de liefde die nog onder de mensheid heerst.

Om het met een prachtige tweet af te sluiten:

Tweet aanslag

 -en laat ons vooral die fase “hoop” niet overslaan. <3

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
508 days ago | Short URL

Mag ie?

Afgelopen week verschenen er artikels in de krant dat een minister met obesitas niet geloofwaardig is als minister van Volksgezondheid. We spreken dan over de befaamde Maggie De Block, haar achternaam inderdaad niet gestolen. In alle eerlijkheid heb ik er weinig problemen mee. Want wie kent haar ware verhaal? In een eerdere blog meldde ik al dat het tamelijk kort door de bocht is dat mensen zouden kiezen voor hun gewicht. Magere mensen moeten wat meer eten, mollige mensen wat minder. Je weet nooit welk verhaal er achter de persoon schuilgaat, dus op uiterlijk beoordeel ik niet graag. Erger vond ik voormalig minister van Cultuur Joke Schauvliege, wie tijdens een interview toonde dat ze weinig kaas van haar functie gegeten had. Maar genoeg gekritikasterd…

Afgelopen week zat ik bij een verzekeringsagent die me fiscaal advies gaf na de aankoop van onze nieuwe woonst. Een man wiens manier van klanten winnen me niet echt aansprak. Die van een agressieve / arrogante aanpak, wat me algauw dom deed voelen. Want neen, ik zet momenteel geen noemenswaardig groot bedrag opzij voor mijn pensioen. Met de recente aankoop van de woonst en verbouwingen voor de deur telt elke cent. Hij lachte met de huidige indeling van mijn groepsverzekering en vond gewaarborgd inkomen als zelfstandige niet van belang. Zeker niet tegenover pensioensparen omdat dat nu fiscaal voordelig is. Na anderhalf uur voelde ik me oprecht dom en bespot.

Echter liet de man als troost weten dat hij beseft dat verbouwingen zwaar zijn. Door een immense boete die hij aan de fiscus moest betalen liggen zijn verbouwingen al geruime tijd stil. Inzake financiën en verzekeringen gaat het voornamelijk over vertrouwen. Net op het moment ik me helemaal een nul voelde sloeg hij de bal zelf mis. Dus van mij…? Mag ie niet.

dokter

 

 

 

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
1040 days ago | Short URL

Pittoresk Picardië

In het voorjaar trokken het lief en ik richting de Franse Noordkust voor een echte uitwaai-vakantie. De GPS gaf aan dat het slechts 3,5 uur rijden was richting het pittoresk huisje dat we voor een weekje gereserveerd hadden.  Aangezien ik op reisvlak een echte planner ben, leende ik enkele weken op voorhand enkele reisgidsen bij de bibliotheek. Daarin werd de streek omschreven als een vergeten regio waar iedereen wel eens doorreed richting een andere bestemming.

Mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Wanneer we Noord-Frankrijk met de wagen eerder doorkruisten leek het een industrieel gebied, maar niets is minder waar. Vanaf Calais en Lille verandert het landschap in prachtige uitzichten met niets dan natuur en pittoreske dorpjes. Ook de zon was aanwezig en liet ons, op 1 korte regenbui na, niet in de steek.

Omdat ik online heel wat (neutrale) tips en informatie miste over de streek, vind je hier enkele must-sees. Vergeet dus volgende keer even de afschuwelijke Belgische kust en rij eventjes door. Het is beslist de moeite waard.

1. Notre-Dame – Kathedraal van Amiens

De grootste kathedraal van Frankrijk vind je terug in Amiens. Het buitenwerk alleen al bereikt een hoogte van 145m. Normaal zijn we niet gek van kerken, maar hier valt je mond toch van open. De toegang is natuurlijk gratis en het is handig om even binnen te springen voor je een bezoek brengt aan het Office de tourisme, wat aan hetzelfde plein gelegen is. Ik geloof dat de Notre-Dame van Parijs 3x in dit gebouw pastte. De kerken die je tijdens eerdere vakanties bezocht verdwijnen in het niets tegenover deze reus.

2. Maison de Jules Verne

Een kleine wandeling later beland je voor de poort van het huis van Jules Verne. Dit museum ligt verstopt in de stad en we vonden er ook weinig informatie over bij de toeristische dienst. Het herenhuis is nochtans zeker een bezoek waard en baadt in nostalgische luxe. Jules Verne heeft hier dan ook tussen 1882 en 1900 heel wat geschreven. Naast zijn boeken vind je er ook een prachtige verzameling aan illustraties terug.

3. Ondergrondse stad Naours 

Deze grotten werden aan het eind van de 19de eeuw ontdekt. Grot is eigenlijk een foutieve benaming want in Naours vind je een heuse ondergrondse stad terug. Denk aan 300 kamers, tal van openbare pleinen, kruispunten, stallen, schoorstenen en een kapel. Tijdens vele oorlogen diende de grot als schuilplaats voor bijna 2600 mensen. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ingenieuze systeem van de ondergrondse stad gebruikt als hoofdkwartier van de Duitsers. Een absolute must see. We werden oprecht stil van de sfeer en omvang van dit ondergronds stelsel.

4. Saint-Valery-sur-Somme

Een pittoresk stadje, gelegen aan de monding van de Somme, met een verrassend Middeleeuws centrum en charmante straatjes. Doordat Saint-Valéry-sur-Somme gedeeltelijk op een heuvel gelegen is, krijg je meerdere uitzichtpunten op de baai. Op de top van de heuvel is een gotisch kerkje gelegen (de Sint-Martinuskerk) en even verder vind je een Middeleeuwse poort waarlangs Jeanne d’Arc passeerde. Je hebt een mooie wandeldijk met fraaie woningen en in de regio kun je bij laagtij zelfs wilde zeehonden spotten.

5. Musee Somme 1916

Voor al wie interesse heeft in de Grote Oorlog is dit museum een bezoekje waard. Opgebouwd in ondergrondse gangen waar er zelfs een aanval gesimuleerd wordt, waardoor je je in de echte loopgraven waant. We vonden dit museum beter dan het grote museum van de Eerste Wereldoorlog in het nabijgelegen Péronne. Sla dit stadje dus zeker niet over onderweg.

6. Ault

Ault zou één van de lievelingsplaatsen van de schrijver Victor Hugo zijn, waarover je een wandelroute kan volgen. Ik kan hem alvast geen ongelijk geven. We waren even met de auto gestopt om te genieten van het prachtige uitzicht. De rand van de kliffen van Normandië Alabaster kust met temidden de beschermende vallei met het Bois de Cise. Een groene omgeving met uitzicht op het het Kanaal. Een mix van natuurlijke schoonheid zonder een overrompeling door toeristen.

Benieuwd naar meer? Bekijk zeker ons reisverslag in volgend filmpje en alvast bon voyage!

baai van de somme

 

Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
1053 days ago | Short URL

Gezien: Boyhood

Afgelopen zaterdag trokken we richting Antwerpen voor de film Boyhood. Ik wil me niet laten beïnvloeden door recensies maar omdat de kritieken zo lovend zijn, had ik hoge verwachtingen van deze film. Des te meer omdat met dit project een stukje filmgeschiedenis geschreven wordt.

De regisseur, Richard Linklater, draaide deze film overheen 12 jaren en gebruikte steeds dezelfde acteurs. Zo stapte hoofdrolspeler Mason, gespeeld door Ellar Coltrane, op 7 jarige leeftijd in dit project. Je ziet de personages letterlijk groeien en ook – excuseer – verouderen gedurende 165 minuten.

Van kind tot puber, de typische school-perikelen, de eerste liefde, het eerste liefdesverdriet, afstuderen… tot scheidingen, hertrouwen, je carrière omgooien, ouderschap, financiële strubbelingen. Iedereen vindt zijn of haar situatie wel terug. Je zit geen 165 minuten op het puntje van je stoel maar bent toeschouwer van het dagelijks leven van anderen. Zonder Facebookfilter waardoor ieders leven er rooskleuriger uitziet.

Ik kwam buiten en dacht na. Het leven gaat inderdaad razendsnel aan je voorbij. Ik dacht aan mijn middelbaar, eerste liefde (gevolgd door het eerste liefdesverdriet), mijn jaren studeren in Antwerpen, de eerste job, Think Tomorrow, Stijn… Ook al klinkt het wat zweverig, na het bekijken van deze film wou ik dat ik er meer van genoten had. De tijd flitst voorbij, net zoals deze 2,5 uur durende prent. Enkel doet Boyhood je wel stilstaan en remt het je dagelijks leven heel eventjes af.

boyhood
Geplaatst onder: Kritikaster,Vind ik leuk
1110 days ago | Short URL

Relaties en afwasmachines

Afgelopen maand kochten we een afwasmachine en gisteren werd ze geïnstalleerd in onze keuken. Tot grote vreugde van de vriend en ik, want per dag besteden we (door een slecht werkende boiler) zowat een halfuur aan de afwas. Sinds ik een lactosevrij dieet volg en we daardoor vele uitgebreider koken was de afwashulp meer dan welkom.

Een nieuwe grote liefde en hulp in drukke dagen. Wanneer ik vrolijk vertel over de nieuwe inwoner, kreeg ik echter meerdere malen een bizarre reactie. Eentje waar ik eigenlijk van schrok. Enkele koppels die ik ken zweren trouw aan afwassen met de hand en bannen het toestel bewust uit hun huis, omdat afwassen het moment is dat ze echt met elkaar praten.

Terwijl ik met de vriend aan tafel genoot van een heerlijke uitgebreide maaltijd dacht ik over die stelling na. Het lijkt me vreemd dat vuile vaat nodig is om een kwaliteitsvol moment met je partner te hebben. Wat doen mensen tijdens het eten? In de sofa? Voor het slapengaan? Ik geef toe dat ik in de winter me ook sneller schuldig maak om na het eten achter de buis te kruipen, maar zeker niet zonder een uitgebreid gesprek en gezellig te tafelen met de vriend. Voordien lieten we de afwas vaak voor wat het was en gingen we samen fietsen, zwemmen, mini-golfen, scrabble’en, een avondje laat winkelen in Wijnegem, nog naar de supermarkt etc.. Om de volgende dag op een berg vuil servies te botsen. En gisteren? Maakten we gezellig en zorgeloos een cake, wetende dat het afwasmachine nadien al het vuile werk zou opknappen.

Dit is zeker geen gesponsorde blog die aanmoedigt om te investeren in een afwasmachine, maar eentje die aanmoedigt om te investeren in meer kwaliteitsvolle momenten met elkaar. Uiteindelijk geniet onze kat (helaas niet op de foto) ook van de lege lavabo.

afwaskat
Geplaatst onder: Dingen des levens,Kritikaster
1319 days ago | Short URL

Gelezen: Eva’s Gedacht

Afgelopen periode trok mijn gezondheid nogmaals een poos op vakantie, en liet mij achter met een moe gevoel. De vriend -alias Best Boyfriend in the Galaxy- merkte dit en kwam thuis met een uiterst fijn kadootje. Eva’s gedacht, het boek van Eva Mouton waar ik al enkele boekenwinkels voor uitpluisde, lag nu onder een rood papiertje naar me te glimlachen.

Die avond, terwijl de vriend aan het computeren was, lag ik hardop te grinniken in bed. Een ‘mhihi’ werd een ‘haha’. Het boek ging er op één avondje door. Leuke tekenstijl, lekker herkenbaar en grappig zonder meer. Omdat ik in de zomer weer meer tijd doorbreng met mijn schetsboek, waagde ik me ook eenmalig aan Emma’s gedacht. Hope you like! Alvast bedankt Stijn -en Eva natuurlijk.

 

emmasgedacht
Geplaatst onder: Doodles,Kritikaster
1495 days ago | Short URL

Gelezen: Sub Rosa

sub rosa

Een aantal maanden hebben we samen gependeld. Het boek Sub Rosa van Herman Konings droeg ik in mijn (nieuwe grote) handtas overal mee. Gisteren sloeg ik de laatste pagina om en dan maak ik altijd even tijd om blog-gewijs terug te blikken op het boek.

Sub Rosa is een trendboek dat handelt over (what else?) de toekomst. Terwijl we soms te vaak terugblikken op het verleden laat Herman Konings ons geïnspireerd toekomst kijken. De titel ‘Sub Rosa’ en het bijhorende beeld van de roos is niet voor niets gekozen. ‘Rosa’ staat voor Radicaal, Openhartig, Samenhorig en Aanstekelijk. Elk hoofdstuk gaat dieper in op deze 4 termen en wordt tevens opgefleurd met interessante bijdragen van o.m. Steven Van Belleghem, Bart Lombaerts, Sven Mastbooms etc. Mensen die stuk voor stuk kennis hebben van hun vak en vaak de nagel op de kop slaan.

Ook heel wat (marketing) cases worden op een leuke manier geïllustreerd. Internationale knappe campagnes die werkelijk inspireren. Marketing is fun en biedt in het digitale tijdperk heel wat mogelijkheden voor bedrijven. Er wordt heel wat aandacht besteed aan interactieve campagnes en applicaties, iets waar ik meer dan ooit in geloof. Think Tomorrow is dan ook -niet voor niets- een interactief marketingbureau.

Leest het boek als een trein? Dat niet. Ik heb er ettelijke maanden over gedaan. Behalve tijdgebrek was ik vaak de rode draad in het boek kwijt. Sub Rosa boeide me nochtans 256 pagina’s lang. Gekluisterd aan het boek zat ik niet, maar nagels met koppen slaan doet het wel.

Geplaatst onder: Kritikaster
1509 days ago | Short URL

‘Hou je bek!’

Bij de meerderheid van jullie zal deze titel heel wat vragen oproepen. Het kwam in me op na het lezen van volgend artikel in De Standaard. Die de ruzie tussen columniste Amélie O en Sofie Valkiers schetst.

Ik ben van beiden geen uitgesproken fan, toch vond ik de situatie opvallend genoeg om erover te bloggen. Wat Amélie O (alias Els De Pauw) wel of niet beseft is dat zulke blogs tot heel wat imagoschade kunnen leiden. Zowel voor haar personal branding als voor het magazine waar de column verschenen is: Elle België.

Natuurlijk ben ik voorstander van ‘free speech’. Elke persoon heeft zijn/haar eigen mening en gelukkig maar. Het gaat echter om de manier hoe je je eigen mening uitdrukt. De uitspraken van Amélie O zijn heel persoonlijk en zelfs emotioneel getint. Ik citeer:

‘‘Wat een trieste affaire. De blonde hinde poseert haast elke dag met verschillende outfitjes aan. Mode is een excuus, meer niet. Feitelijk schreeuwt het blonde wicht voortdurend: Kijk, kijk, kijk naar mij .’ Sofie is een ‘vleesgeworden tandpastasmile’

In een 2de ‘rechtzettende’ column gaat het zelfs nog verder:

‘Verschoning, blonde lieve meid, met de mooie glimlach en de uitgebreide kleerkast (doch niet zo uitgebreid als die van mij)…’

Deze uitspraken zorgden voor heel wat reacties tegen Amélie O. Wat ik in alle eerlijkheid best begrijp. Want je kan discussiëren of je eigen mening uiten, maar probeer je ratio te laten spreken boven je emoties. We vloeken allemaal wel eens binnensmonds (vooral mijn gedachten in het verkeer zijn niet altijd zuiver). Maar emotioneel getinte frustraties publiek maken in een populair blad gaat nog een stapje verder.

In mijn ogen doet dit -naast de personal branding van Amélie O- ook het imago van Elle België geen deugd. Na het lezen van de column vind ik het alvast een minder ‘vrolijk’ modeblad. Ook in een grijze lente als deze schrik ik soms dat er zo veel negativiteit in de wereld schuilt. Als lifestyle magazine moet je hier zeker niet in meegaan. ”Negatieve reclame is ook reclame”, maar in dit geval beslist niet voor Elle België. Als blogger/journaliste mag je beslist kritisch zijn, maar je vertegenwoordigt ook het magazine waarvoor je schrijft. Op Twitter en Blogs distantiëren auteurs zich daarom vaak van het bedrijf waarvoor ze werken met korte aanduidingen “ Opinions are my own”, wat in sommige gevallen zeker niet slecht is. Nu trekt Amélie O helaas Elle België mee, die als laatste natuurlijk haar eigen verantwoordelijkheid neemt door zulke uitspraken in het blad te publiceren.

Deze catfight wordt beslist vervolgd. Hoewel de uitslag momenteel 1-0 is in het voordeel van Sofie.

catfight
Geplaatst onder: E(m)marketing,Kritikaster
1607 days ago | Short URL

Conversation management: Hoe door de bomen het bos nog zien?

Over social media wordt veel gesproken. Maar toch merk ik dat er ook heel wat foutieve zaken de wereld ingestuurd worden. Social media bureaus poppen op als paddenstoelen uit de grond. Maar hoe vind je als bedrijf nog de echte ‘expert’?

Ik wil me niet arrogant ontpoppen tot dé expert. Toch kan ik na 3 jaar ervaring als full-time conversation manager een onderscheid maken tussen professionals en bedrijven die het als easy-to-sell tak opnemen. Ook krijgen we klanten die een foute uitbesteding achter de rug hebben. Wat hun online branding meer schade toebracht dan dat het effectief opbracht.

Sommige voorvallen zijn onbegrijpbaar. Je eigen bedrijfspagina in beheer geven aan een externe expert doe je in vertrouwen. Maar wat als die expert je fanbasis aankoopt of berichten geplaatst door anderen verwijdert?

Er zijn vandaag de dag ontelbare bedrijven die social media verkopen met de boodschap dat het een niet te missen kanaal is in een businessplan van de 21ste eeuw. Hier sta ik volledig achter, maar toch gebruiken deze bedrijven of experts zelf geen social media. Onder het motto ‘eat your own dog food’ moet je zelf de waarde van je eigen producten inzien.

Bovendien doen mensen hun werk het best wanneer ze gepassioneerd bezig zijn met de materie. Wanneer de social media marketeer zelf niet op Twitter zit of een ‘dode’ account heeft, kun je je vragen gaan stellen. Daar komt een stukje personal branding bij kijken, wat toch onmisbaar is in de social media sector.

Bekijk zeker ook de referenties na van het social media bureau. Heeft het kwaliteitsvolle pagina’s in beheer? Hoe gaat het overweg met berichten die door consumenten zelf geplaatst worden? Gaat het voldoende interactie aan?

Naast dat social media een hoog ‘fun’ gehalte heeft, is het ook ‘serious’ business. Ga dus niet over één nacht ijs wanneer het aankomt op strategie en conversation management. Social media is de moeite waard om in te investeren en kan zeker een hoge ROI opleveren. Natuurlijk met de juiste strategie, experts en communicatie tussen beide partijen. Misschien moet er in de toekomst nagedacht worden over een kwaliteitslabel in de sector. Who’s in?

social media marketeers

 

Geplaatst onder: E(m)marketing,Kritikaster
1629 days ago | Short URL

‘Koppel’ accounts op Facebook

koppel accounts

Koppels delen al eeuwenlang tafel en bed. Sinds de opkomst van social media kun je daar in sommige gevallen een Facebook account aan toevoegen.

Als social media marketeer bots ik vaak op deze accounts en stel ik me er ook een aantal vragen bij. Want waarom zou je als koppel gezamenlijk een Facebook account starten? In de eerste plaats doorbreek je daarmee de Facebook policy die zegt dat een account behoort tot een natuurlijke persoon en dat je geen account mag opstarten dan enkel voor jezelf.

Verder lijkt het me ook niet praktisch om een account te delen. Natuurlijk heb je heel wat gezamenlijke vrienden, maar wat met oude studiegenoten, kennissen, collega’s die graag met jou contact hebben, maar plots je partner er voor niets bij krijgen?

Ook ‘taggen’ verloopt niet vlekkeloos, want het kan toch niet dat jullie enkel maar samen verschijnen? En wat bij een worst-case-scenario wanneer de relatie op de klippen loopt? Naar wie gaat de Facebook account met bijhorende vrienden dan?

Enkele vragen die ik me stel bij het bekijken van zulke accounts en die verliefde koppels ook best in het achterhoofd houden. Bezin eer je begint en focus je op je eigen online identiteit en personal branding. Want eenmaal versmolten (en geïndexeerd door Google) is er geen eenvoudige weg terug.

Geplaatst onder: E(m)marketing,Kritikaster
1650 days ago | Short URL